กว่าจะเป็นอ้วนจัง

กว่าจะมาเป็น..อ้วนจังมันช่างวุ่นวายเสียจริง เเค่เกิดก็วุ่นวาย

เด็กหญิงบุรินทร์ พุ่มหริ่งตามใบเกิดไปเกิดที่โรงพยาบาลหญิงเเถวอนุเสาวรีย์ประชาธิปไตย กรุงเทพมหานคร ตามใบเเจ้งเกิดบอกว่า เกิดวันพุธที่ 1 มีนาคม พ.ศ 2515 เวลา2.29น.ปีกุน พ่อชื่อบุญยัง พุ่มหริ่ง อายุ 24ปี แม่ชื่ออุไร เสือทัพ อายุ 19ปี เเต่ฝากญาติไปแจ้งเกิดที่จ.ลำปาง ดันไปช้าหรือไงก็เลยเปลี่ยนใบเเจ้งเกิดใหม่ โดยไปเกิด วันพุธ ที่ 12 กรกฎาคม 2515 เวลา 20.00น. ปีชวด เเค่วันเกิดเเท้ยังไม่แน่นอน ชีวิตที่ผ่านมาก็ไม่เคยเเน่นอนเช่นกันบุรินทร์เเปลว่า เจ้าเมืองนี้นะ ชื่อผู้ชายนะ ใครตั้งนะ

นายบุญยัง พุ่มหริ่ง วันเกิด 2491
พ่อเป็นคนไม่ค่อยพูดนะ เท่าที่ฉันจำได้ เงียบๆ ดุ(ฉันคิดไปเองป่าวก็ไม่เคยโดนตีนะ)
ฉันไม่สนิทกับพ่อเท่าไหร่ พ่อทำงานที่สนามบินดอนเมือง อยู่แผนกขนส่งพวกกระเป๋าขึ้นเครื่องประมาณนั้นหรือป่าวก็จำไม่ได้ พ่อทำงานเป็นกะเราเลยไม่ค่อยเจอกันนัก พ่อมีเมียแล้วก่อนจะมีแม่อีกคน(เค้าเล่าว่าเเม่มารู้ว่าพ่อมีลูกมีเมียก็ท้องเราแล้ว เพราะเพื่อนพ่อหลุดปากว่าไอ้ช้างมันโตยัง ) ซึ่งช้างคือพี่ช้างต่างแม่ของฉันเอง เเม่พี่ช้างชื่อป้าติ๋ว สรุปฉันมี่พี่น้องทั้งหมด4คน
1.พี่ช้าง (ป้าติ๋ว) 2.ฉันเอง 3.ปู น้องพี่ช้าง 4.หนุ่มน้องฉัน เจ๋งป่าวพ่อฉันจริงๆ

อนุบาล

(คนที่ 3 แถวหน้า เห็นท่านั่งก็รู้ว่าไม่ค่อยเท่าไหร่นะ)

ตอนเข้าอนุบาลอยู่เเถวตลาดใหม่ เรื่องสนุกที่โรงเรียนนี้นะ จำได้ว่าเลิกเรียนฝนตกหนักเลย ขึ้นรถนักเรียนไม่ทันไม่รู้จะทำไง ก็เดินตกฝนกลับบ้าน เด็กอนุบาลเดินกลับบ้านประมาณ 5-7กม. มันสุดๆ ฝนก็ตกหนักขั้น น้ำท่วมถนน ดันเดินตกไปในท่อระบายน้ำ ด้วยความที่ตัวเล็กตกไปเเล้วมันก็ดันตัวลอยขึ้นมา เดินต่อจนถึงบ้าน พ่อมาเจอก็ปากประตูบ้านแล้ว เป็นไข้เลยละ หนังสือขึ้นอืดเลยไม่ไปโรงเรียน หลายวัน ไม่รู้ว่าแม่ไปจัดการโรงเรียนอย่างไร ยังมีอีกนะ เล่นไอ้มดเอ๊กซ์กับเพื่อน เอาเก้าอี้ยาวๆ 2ตังมายกต่อกันเป็นกระดานลื่น เเล้วลื่นมาท่าไหนไม่รู้ตก เเขนหักไม่รู้หรอก นอนพักกลางวัน นอนไม่หลับร้องไห้เจ็บ ครูมาดูจึงรู้ว่าแขนหักพานั่งรถโรงเรียนคันใหญ่ไปโรงพยาบาลภูมิพลเลยละ

ย้ายไปลำปาง

ประมาณ ป.1 พ่อได้ย้ายไปที่ท่าอากาศยานเชียงใหม่พวกฉันก็ย้ายมาอยู่ลำปาง มาอาศัยอยู่ที่บ้านทวดแก้ว ทวดเป็ง สายจาง ฉันมาอยู่ที่โรงเรียนบ้านอ้วนแค่ 1ปี พ่อก็ย้ายกลับไปดอนเมืองเหมือนเดิม เค้านี้พ่อแม่ซื้อบ้านห้องแถว ชื่อหมู่บ้านบุญมากในทุ่งดอนเมือง ฉันเข้าโรงเรียนผ่องเพ็ญเเค่ปีเดียวมัง ก็ย้ายมาอยู่โรงเรียนประชาอุทิศ(หลังบ้านเลย) ตั้งแต่ป.3- ป.6

โรงเรียนประชาอุทิศ

ภาพนี้น่าจะป.6นะ ที่เดิมเลยนะ คนที่3แถวแรก ท่าเดิมไม่เปลี่ยน ที่นี้นะแนวบู๊ๆ เด็กผู้ชายชอบเเกล้ง เราก็ไม่ยอมสู้เหมือนกัน (ชอบหรือป่าวถึงมาแกล้ง) เพื่อนสนิทมากๆมี 2-3 คน อัจฉราคนใส่แว่น(ที่2แถวหน้า) เครือวัลย์ (คนที่8แถวหน้า) วิภาพร (คนที่9แถว2)

ที่บ้านนี้นะ หลังบ้านมีบ่อน้ำ แม่ชอบตกปลาหมอมาทำฉูฉี่อร่อยดี ฉันก็เล่นกับเพื่อนเเถวบ้านมีเพื่อนซี้ชื่อ ต๋อง เด็กๆมังก็แอบไปเล่นน้ำแถวบ้านเสมอ ว่ายน้ำก็ไม่เป็นหรอก เกือบตายหลายครั้งเหมือนกัน จับปลากัด วีรกรรมสุดโหดที่รู้เป็นกรรมจนถึงทุกวันนี้

เปลี่ยนแปลง

ช่วงชีวิตที่เปลี่ยนแปลง น่าจะเริ่มต้นประมาณ ป.4 กะมัง เเม่ของฉันก็เป็นเพียงแม่บ้านที่มีหน้าที่ดูแลลูกทำงานบ้าน แม่เป็นแม่บ้านที่ดีบ้านฉันสะอาดมาก ทำกับข้าวก็อร่อย ปรนบัติรับใช้พ่ออย่างมาก ที่เราจำติดตาเมื่อพ่อกลับถึงบ้านเเม่จะถอดถุงเท้าให้พ่อเสมอ รวมถึงใส่ให้เวลาพ่อไปทำงาน รองเท้าหนังของพ่อรวมถึงลูกๆ จะมันเเว๊กเสมอๆ พ่อเป็นหนุ่มเจ้าสำอางค์ สะอาด เนี้ยบสุดๆ ฉันก็เห็นพ่อเหมือนเดิม กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้านบ้าง ช่วงนั้นแม่เริ่มไปช่วยย่าลำใยขายกะปิ ปลาร้า ที่สวนจัตุจักร (ย่าขายกะปิ ปลาร้าตั้งเเต่ตลาดนัดสนามหลวง) รายได้ดีมากๆ

เเม่ไปช่วยอยู่พักใหญ่ก็ได้ซื้อแผงของตัวเอง ตั้งร้านขายกะปิ ปลาร้าเหมือนกัน ฉันจำได้ช่วงนั้นเรา3แม่ลูก ทุกวันเสาร์-อาทิตย์จะตื่นเเตเช้ามืด เดินไปบ้านย่าเพื่อขึ้นรถ ไกลเหมืนกันนะ สัก 2-3กิโล สำหรับฉันมันมีความสุขที่ได้ช่วยเเม่ หนุ่มเองถึงจะเป็นเด็กผู้ชายก็ไปช่วยเเม่ทุกเสาร์-อาทิตย์เช่นกัน ไปถึงร้านก็ช่วยกันจัดร้าน แรกๆฉันก็อายๆนะ เป็นลูกเเม่ค้าขายกะปิ มันเหม็น เเต่รายได้ดีมากเลย นานวัน เเม่ก็เพิ่มขายน้ำกาแฟ เก๊กฮวย เเม่ทำอร่อย หนุ่มก็ช่วยเเม่ค้า ยังมีฝรั่งมาถ่าย ฉันเองก็เริ่มกล้าบ้าง เริ่มรับจ๊อบเล็ก รับข้าวเกรียบเมืองเพชร

ชีวิต

ฉันก็มีรายได้เป็นของตัวเองนะ เดินเที่ยวรอบตลาด ดูนก หมา กาไก่ ขนม กระเป๋าตามปะสาเด็กๆ ฉันกับน้องก็มีความสุขก็ได้เห็น ได้กิน ได้พบผู้คนมากมาย ตั้งเเต่คนจนจนถึงมหาเศรษฐี เค้าก็กินกะปิกันทั้งนั้นเเ เพราะกะปิที่ย่าเเละแม่เอามาของเป็นกะปิชั้นดีของมหาชัยเลยนะ มีกะปิระยอง กะปิระนอง กะปิปักษ์ใต้ ปลาร้ากะดี่ ปลาร้าปลาช่อน
เราสามเเม่ลูกมีความสุขดี เเต่ทำไมเราจำเรื่องพ่อไม่ได้เลยละช่วงนี้ นึกไม่ออก เเต่ไม่เคยเห็นพ่อที่ร้านเลยนะ เห็นตอนเลิกขับรถมารับกลับมัง ฉันจำได้ว่าเเม่จะหุงข้าวมากินเสมอ มาซื้อกับข้าวที่ตลาด ของโปรดของฉันกับหนุ่มก็คือ กะเพาะปลาของร้านข้างสุดยอดอร่อย อ้อ ร้านฉันอยู่ใกล้ร้านสันติอโศกของพลตรีจำลอง ศรีเมืองเเกจะเดินตีนเปล่า ผ่านหน้าร้านฉันเสมอๆ ยิ้มพิมพ์ใจตลอด

เวลาของความเปลี่ยนแปลงเริ่มขึ้นโดยที่ฉันก็รู้ไม่มาก ประมาณฉันอยู่ป.4 พ่อก็มีกิ๊ก กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้านบ้าง ภาระส่งบ้านหรือค่าใช่จ่ายในบ้านเเม่ก็คงรับผิดชอบ เราก็ไม่ค่อยเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันนะ มันเป็นเพียงความเหินห่างมากกว่า นานวันเรื่อยๆ

จนประมาณฉันอยู่ ม.1 ที่โรงเรียนสีกันวัฒนานันทอุปถัมภ์ แม่ตัดสินใจจะขายบ้านที่ดอนเมือง เเล้วพาลูกๆกลับไปอยู่ ลำปาง เพราะทวดเป็งเเบ่งที่ดินให้ปลูกบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งแม่ก็ได้ขึ้นโครงบ้าน มุงหลังคาเสร็จเเล้ว เหลือเเต่ก่อกำแพงก็อยู่ได้เเล้ว
ช่วงนั้นไม่เเน่ใจว่าพ่อทำงานที่ท่าอากาศอยู่หรือป่าว เเต่รู้ว่าพ่อซื้อรถสิบล้อรับจ้างขนของขึ้นเหนือนะ

ก็คงก็ไปกิ๊กแก่ๆ คนนั้นเเละ จำได้ดี วันที่พ่อไปช่วยขนของที่บ้านแล้วแวะหาย่าลำไย ยัยกิ๊กแก่ยังมายื่นบ่นอะไรจำไม่ได้ เเต่ประมาณทำเป็นห่วงแม่นะ ฉันกำมัดแน่นกะว่าถ้าวุ่นวายกับแม่จะสู้ให้ดู

ตอนนั้นฉันอยู่ม.1 เทอม1 เหลือไม่กี่เดือนจะจบ แม่เลยฝากฉันไว้กับคยข้างบ้านป้ากุ๊กไก่ เพราะลูกสาวป้ากุ๊กไก่เป็นกับฉับ ชื่อมุ้ยเรียนม.1 เเต่คนละห้อง ฉันอาศัยอยู่กับป้า ที่นั้นก็เป็น 2ครอบครัวใหญ่มีลูกสาว4 คน จำได้ดี เป็นครอบครัวคนอีสานจะทำส้มตำกินกัน แถบจะทุกมื้อ ป้าและลุง มุ้ยและพี่สาวดูแลฉันเป็นอย่างดี จนฉันจบ ม.1 เทอม1 แม่ก็กลับมารับฉับไปอยู่ลำปางด้วยกัน

จำได้ดี เป็นหน้าหนาวที่ให้ย้ายมาอยู่โรงเรียนแม่ทะวิทยา ม.1 เทอม 2 ฉันเป็นคนขี้อาย ด้วยความที่เป็นเด็กใหม่ น่าตาเเปลกก็มังจะโดนเเกล้งเเต่เลือดนักสู้ของฉันมันแรงกว่าเยอะ ฉันเป็นเด็กแนว คือแนวคนเดียวไม่เหมือนใครสไตล์เด็กญี่ปุ่น เพราะบ้าญี่ปุ่นมาก ชอบดูซีรีย์ญี่ปุ่นมาก หลงรักพระเอก yuki matsumura มากที่สุด สะสมรูปหนังสือ เเละก็เริ่มสะสมหนังสือท่องเที่ยวญี่ปุ่นตั้งแต่นั้นจนถึงปัจจุบันก็ 41 เล่ม เเล้วนะ

yuki

ตอนมอต้น

ตอนมอต้น ก็ชอบอยู่คนเดียวไม่มีเพื่อนมากนักเลิกเรียนก็อยู่ในบ้าน ทำงานบ้าน ดูน้องเเค่นั้น เเม่ก็รับจ้างทำงานทั่วไป ขายเนื้อทำลาบดึก ก็ค่อนข้างลำบากเเต่ก็ไม่เคยอดนะ มีข้าวกินครบ 3 มื้อ พ่อก็ขาดการติดต่อเลยมัง ชีวิตก็มีกัน 3 คนนี้และ เเม่เป็นขยันมาก ทำงานทุกอย่าง ช่วงนั้นไม้เถื่อนดังมากเเม่ก็ไป ขับรถลากไม้กับป้าจันทรี หาเลี้ยงลูก จนประมาณมอ.2 เเม่ก็ได้เริ่มขายประกันชีวิตไทยสมุทร จนตั้งเนื้อตั้งตัวเลี้ยงดูครอบครัวมาด้จนถึงปัจจุบันนี้เเละ
มอต้นเรียนไม่เก่งมาก พอใช่ได้ ไม่เก่งวิชาอังกฤษ กับคณิต วิชาที่ชอบมากก็วิชาสังคม เกี่ยวกับโลก ฝันอยากเป็นไกด์ที่สุด(ทั้งที่ไม่เก่งอังกฤษ) เเล้วยังไงไม่รู้ ดันไปเรียนเอกเกษตร ตอนมอปลาย ครูแนะเเนวบอกว่า ฟู้ดซาย(การแปลรูปอาหาร)กำลังเป็นที่ต้องการ ก็เรียนไปเรื่อย จำได้ดีว่าตอนมอปลาย ขยันเรียนมากๆๆ แถบจะสอบได้ที่1 เกือบจะทุกวิชาเกษตร ยกเว้นคณิตกับอังกฤษ เจ๊ไม่เอาอ่าวเลย เเต่ที่ได้ที่โล้ ก็คือการถางหญ้า เสร็จสุดท้ายทุกที บ้าเรียนมากไม่รู้ทำไมขยันทำช๊อตโน๊ตไว้อ่านสอบ สอบต้องท๊อปเสมอ
โดยบังคับให้ไปเเข่งขันพูดในที่ชุมชน คิดดูขี้อาย ครูเอาไปฝึกพูดหน้าห้องประจำ แข่งตอนม.4 ได้ที่2 ของจังหวัดลำปาง โคตรภูมิใจเลย เลยบ้าฝึกอีก ม.5 ได้ที่1 ของจังหวัดลำปางเลย เป็นตัวเเทนลำปางระดับภาคที่เชียงใหม่ ซ่อมย่างหนักดันเป็นไข้ตอนขึ้นเวที สั้นเป็นผีเข้าเลย ม.6 เเข่งอีกเเต่ได้แค่ที่2 จบม.6 ด้วยเกรด 3.39 ไปเกียรตินิยมลำดับ1 ของเอกเกษตร

มอปลาย

ความที่ไม่รู้อนาคตจะไปทางไหนดี ตอนนั้นได้โควต้าวิทยาลัยเกษตรแม่วังเอกฟู้ดซายเเล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ได้ยินเค้าว่า เซรามิกซ์ (เครื่องปั้นดินเผา ) ที่วิทยาลัยครูลำปางกำลังดังมากๆ ก็ไปสมัรโควต้าดู แล้วก็ได้อีก สรุปยายวันไม่อนุญาติให้ไปเรียนเเม่วังเพราะมันไกลบ้าน ก็เลยตามน้ำเรียนวิทยาลัยครูลำปางวิชาเอกเซรามิกซ์

เด็กเซฯ

เพื่อนซี้ รูมเมต ชื่อขวัญเรือน เพิ่มพูน ชื่อเล่นกิ๊บ คนเชียงใหม่ ประเภทเดียวกันมีโลกส่วนตัวสูง เป็นบัดดี้กันตลอด
ชีวิตนักศึกษาก็ทำเราเปลี่ยนไปเยอะนะ เคยเป็นที่หนึ่งมาเจอคนมากกว่า คนเก่งก็มากกว่าเลยจ๋อยๆๆ ก็ยังตั้งใจเรียนเเต่ก็ทำคะเเนนไม่ดี เกาะกลุ่มเค้าไว้ได้ เรียนเครื่องปั้นดินเผา ก็ต้องทำงานปั้นตลอด ชีวิตส่วนใหญ่ก็อยู่ช้อป(งานปฎิบัติงาน) เพราะมีงานปั้นตลอด เเละอุปกรณ์เตาก็มี 1เตา ก็ต้องรอเสมอๆ เป็นชีวิตที่อิสระเเรกของตัวเองก็ต้องมาอยู่หอพัก กลับบ้านเย็นวันศุกร์ วันอาทิตย์เย็นก็มาหอ เราไปไหนมาไหนกับกิ้บตลอด กิ้บเค้าเป็นสาวฮ๊อตมีหนุ่มตามมาจีบไม่ซ้ำหน้า
เพื่อนซี้ รูมเมต ชื่อขวัญเรือน เพิ่มพูน ชื่อเล่นกิ๊บ คนเชียงใหม่ ประเภทเดียวกันมีโลกส่วนตัวสูง เป็นบัดดี้กันตลอด
ชีวิตนักศึกษาก็ทำเราเปลี่ยนไปเยอะนะ เคยเป็นที่หนึ่งมาเจอคนมากกว่า คนเก่งก็มากกว่าเลยจ๋อยๆๆ ก็ยังตั้งใจเรียนเเต่ก็ทำคะเเนนไม่ดี เกาะกลุ่มเค้าไว้ได้ เรียนเครื่องปั้นดินเผา ก็ต้องทำงานปั้นตลอด ชีวิตส่วนใหญ่ก็อยู่ช้อป(งานปฎิบัติงาน) เพราะมีงานปั้นตลอด เเละอุปกรณ์เตาก็มี 1เตา ก็ต้องรอเสมอๆ เป็นชีวิตที่อิสระเเรกของตัวเองก็ต้องมาอยู่ หอพัก กลับบ้านเย็น กิ้บเค้าเป็นสาวฮ๊อตมีหนุ่มตามมาจีบไม่ซ้ำหน้า
ส่วนฉันก็มีแฟนกับเค้าเหมือนกัน ชื่อพี่ตี๋ เป็นบาร์เทนเดอร์อยู่ที่พัฒน์พงษ์ ไปรู้จักตอนไปรับจ๊อบเลี้ยงน้องลูกน้าสาว ช่วงปิดเทอม ช่วยน้าขายนาฬิกาที่พัฒน์พงษ์ ไปรู้จักเค้าตอนไปวิ่งออกกำลังที่สวนลุมพีนีตอนเช้าเจอกันเเค 2-3 ครั้งจากนั้นก็ติดต่อทางโทรศัทพ์ แล้วก็ขาดการติดต่อ
ตอนเทอม1 คุณบอยเค้าก็เป็น 1 ใน 10 ที่มาตามจีบกิ๊บ ส่วนฉันก็อยู่ในโลกส่วนตัวของฉันแบบเดิม ด้วยความที่สนิทกันทั้งกิ้บและบอย พวกเราก็ไปไหนมาไหนด้วยกัน 3คนเสมอ (เราเป็นก้างข้างคอเค้าป่าวนะ) จนขึ้นเทอม2 กิ้บก็เเย่งตัวห่างๆ อาจเป็นเพราะกิ้บก็มีเเฟน (พี่ศกหนุ่มอาร์ทรุ่นใหญ่) ส่วนบอยก็มีแฟนที่คบกันมานาน ชื่อว่า ดา (แก่กว่า น่ารัก อยู่ตากโน้น)
ส่วนฉันก็ยังมีพี่ตี๋อยู่ไกลๆ จาก3คน ก็เหลือ2 คน คือฉันกับบอย ก็กลายมาเป็นปาท่องโกนับเเต่บัดนาว

เรา 2คนก็แถบจะไม่ห่างกันเลยนะ เเทบจะอยู่กัน 24 ชม. นิสัยไม่ชอบสังคมก็เลยไปด้วยกันได้ เช้าไปเรียนเย็นถ้าไม่มีงาน ก็ขี้รถมอไซเล่น เข้าไปในเมือง ไปหาของกินอย่างเดียว ไม่เคยไปเที่ยวเท็คหรือบาร์ที่ไหน ที่ไหนอร่อย ไปกินกันหมด
มันก็ไม่ราบรื่นนักชีวิตรักเพราะบอยเองก็ยังมีแฟนอยู่ ซึ่งทางบ้านบอยก็รับรู้ ส่วนเราก็เลิกลากับพี่ตี๋ไปนาน ยายวันเองก็เริ่มรู้ว่าบ้านบอยไม่ยินดีกับฉัน เท่าไหร่ ก็แนะนำหนุ่มใหญ่ชื่อพี่ติ๊ก

เเละความวุ่นวายก็สะสม เพราะบอยเองก็สองจิตสองใจ ส่วนเราก็ตัดใจเพราะมาที่หลัง พี่ติ๊กเองก็เป็นคนดี รับรู้เรื่องฉันกับบอยตลอด ก็รอการตัดสินใจของฉันตลอด

เเก่งหลวง

ภาพนี้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ปี2 แล้วมังจำได้ ว่าพากันนั่งรถไฟไปถึงแก่งหลวง ก็มืดมาก ไม่รู้อะไรเลย ก็เลยตามเลย นอนข้างเเม่น้ำ โดนผีหลอกด้วย ปีก่อนมีเด็กตกน้ำที่นี้ เพื่อนมันเห็นคนเดินผ่าน ทำเอานอนผ้าคุ้มโป่ง

ส่วนชีวิตฉันก็ยังคาราค้างซัง จะเลิกหรือจะคบกันต่อ ตัวเราคิดจะหนีเหมือนกัน เมื่อจบอนุปี2 จะต้องเรียนอีก 2ปีเพื่อได้ปริญญาตรี คิดจะไปเรียนต่อที่กำแพงเพชร เเต่วันสอบสัมภาษณ์ตรงกัน เลยจำต้องต่อที่ลำปาง

ปี3

ถ่ายตอนไปรับน้องปี1 ฉันอยู่ปี3 หน้าตาเหมือนกับพี่อิงเลยนะ
เริ่มปี3 เรากับบอยเองก็ต้องเเยกกันพักใหญ่ เพราะเเม่ให้เราเลิกคบกับบอย เพราะบอยเองก็ไม่ได้ตัดใจเลิกกับดา จนดาเองก็ต้องหนี้ไปแต่งงาน แม่เราจะอยากให้แต่กับพี่ติ๊กซะ เพราะครอบครัวบอยโดยเฉพาะยาย ไม่ถูกชะตากับเราเท่าไหร่ เรื่องมันก็วนเวียนกันอยู่พักใหญ่ ใจเราก็อยากเลิกนะ เพราะรู้ทุกข์ทรมาน ที่เป็นตัวสำรองอยู่เรื่อยไป อยากตั้งใจเรียนเพื่อตัวเอง
เเต่ด้วยความที่เรียนอยู่ห้องเดียวกัน ก็กับมาคบกันเหมือนเดิม

ก่อนจบเราสองคน เป็นเด็กเหนือเพียงสองคนที่ไปหาที่ฝึกงานถึงจังหวัดสระบุรี เพื่อนๆชาวเหนือส่วนใหญ่จะหาที่ฝึกงานในภาคเหนือ มีเราสองคน ที่ร่วมกับเด็กที่มาจาเมืองกาญกับสุพรรณไปหาที่ฝึกงานที่สระบุรี เเละเราก็ได้ฝึกที่บริษัทกะรัตมหาชนจำกัด